65 DE RERVM VARIETATREIlludunt(ut dixi) aut peruertendo ſenſus, unde qui illorum cb -ſuetudine utuntur, non bene ſapiunt. Alij uerò immodicis cupiditstibus acti, malè pereunt. C. Cæſar(ut ad eundem ſæpius redeam)pa.triæ proditor, adulter maximus, puerorum ſtuprator, tot millia inocentium hominũ perdidit, tot ciuitates abſq; cauſa diripuit, tantumſanguinis humani ob immodicam ſolam regnandi cupiditatem eſſu-dit:& ut eſſet quo inſatiabilibus deſiderijs, turpiſſimisq; largitioni.bus ſatisfaceret. Nihilo tamen felicior, imo longe infelicior, quĩmſiuſtè ſancteq́ uixiſſet. lam propè nomen, familia uerò, imperium, xpatria, penitus extincta ſunt: quę adhuc manerent, ſi effrenatis libidinibus modum aliquem uel tandem impoſuiſſet. Sanctior atq; uiridi-or Catonis memoria, cùm nihil egregium in acie geſſerit, quàm cumtot prælijs Cæſaris. Et niſi illius Commẽtaria redſuiuã facerent illiusfamam, iam prorſus extincta eſſet. Socrates cum ſuo dæmone, inſel-cem exitum habuit. Neque Plato Ariſtoteles ue, quamuis magis dil.ſentirent de dijs à plebe, nec ullus alius philoſophus, præter—goram, de quo etiam incertum eſt, tam uiolentum finem habucte,Vnus philoſophus dæmonẽ habuit, unus philoſophus publicꝭ damnatus eſt. Nec dubium eſt, quin dęmon cauſa illifuerit damnationis.Nimia enim confidentia auxilij eius, non ueritus eſt eas ſuſcipere inimicitias, propter quas damnatus eſt. Omnia etiam decora utilaq; e.ſe perſuadebat ſibi, à quibus dæmon ille eum non auerteret Idẽ dæ Nmon, dum in periculo capitis uerſaretur Socrates, meditantem defenſionem bis impediuit. Aut ergo dæmones omnes improbi ſunt, authumani generis hoſtes. Nam hi qui tutelares uidentur, uel utoblintomnino, ut Cæſarianus ille genius: uel ut gloriæ quicquid eſtapudhomines& opinionis, ſeu uirtutis, ſeu eruditionis, ut in Soceate adſetrans ferãt. Ita quicquid boni Deo accepimus, ni Peripatetiei& fpicurei conſtanter obſtitiſſent, in dæmonas Platonici tranſtulſſent.Verè ergo eſſe dæmonas reor, audiriq́; quæ dam, uideri acuerſirin-riſſimè crediderim. Ita& quandoq; nobis propitios ſpecie exiltim.uerim: auxiliari, uix unquam. Quòd enim uerè uideantut: nullumrem clarius argumentum afferre, quàm id de Cæſare, qui iam duoc.ciſus, pugnantem Caſſium perterruit. Verba ipſius Valerij Maltqui fermè eadẽ ætate uixit, ſubijcere placet. Cùm C. Caſſius eeacie Philippenſi ardentiſſimo animo perſtaret, uidit humano—auguſtiorem, purpureo paludamento amictum, minaci mmecitato equo, in ſe impetum facientem: quo aſpectu perterritis 1gum hoſti dedit, uoce illa prius emiſſa: Qnid enim amplius 1cidiſſe parum eſt:? Non erat timidioris animi Caſſius: erat Epęens& ex eorum genere qui nihil à morte ſupereſſe arbitrantux. 1men hoc in gratiam potius Cæſaris confictum arbitror. Vu

3 1 uamhabuerit, mihi certè res hęc magnam affert dubitationem poſtq ali